Միլիարդ տարի առաջ, երբ Երկիր մոլորակի վրա բանական արարած չկար, միայն կույր քամին էր ոռնում, կանխատեսելով գայլերի մոտալուտ հայտնությունը, լեռները կրակ էին ժայթքում առ երկինք, օվկիանոսը եռում էր՝ խորտակելով դեռևս անգո նավերին, անապատի շիկացած ավազներում խորովվում էին օձ, կարիճ ու մողես, աստղերը մահացու
Կեսօր էր։ Արևը վառ կարմիր փռված էր լճի վրա։ Ավազը տաքացել էր։ Ջրի մոտ երեխաներ էին վազվզում` կարճլիկ ոտքերով, շիկահեր, կարմրած։ Երևի ռուսներ էին։ Առաջին անգամ էին հանդիպում քաղաքից դուրս։ Քայլում էի լճի երկայնքով, ոտքերս փախցնում էի ջրից։ Ափին պառկած սպիտակ լողազգեստով աղջիկներ
Մի աննման ժողովրդական երգ կա, որի բառերն իր մեղեդուց են լավ, մեղեդին՝ բառերից․․․ Մեղեդին այնքան լավն է, որ չի վրիպել Ալեքսանդր Սպենդիարյանի աչքից. օգտագործվել է նրա «Ալմաստ» օպերայի հենքում։ Կողբա ելան սելերը,Կտրան չուխուս թելերը։Կամաց քշեք սելերը՝Կապեմ չուխուս թելերը․․․ Կողբում մեր՝ թուրքին մնացած
Դանիել Վարուժանը 20-րդ դարի արևմտահայ գրականության ամենավառ ներկայացուցիչներից է։ Նման քարացած արտահայտություններ շատ այլ գրողների ու ազգային գործիչների մասին լսել ու կարդացել ենք, բայց եթե միտքդ հաստատուն կաղապարներն ընդունելու փոխարեն ձգտում է անձնական փորձառության, առաջանում է հարց․ «Ինչո՞ւ է Վարուժանը ի՛նձ համար մեծ
«Երևանյան հեռանկարներ» 24-րդ միջազգային երաժշտական փառատոնը մեկնարկեց իր աշնանային համերգաշարը աշխարհահռչակ ճապոնացի դաշնակահար Նոբույուկի Ցուջիի (Նոբուի) մենահամերգով։ Ի ծնե կույր, աստվածատուր այդ դաշնակահարը եկել էր Երևան՝ մեզ անքննելիորեն համոզելու, որ իր մասին Վալերի Գերգիևի խոսքը բնավ էլ չափազանցություն չէ: Իսկ Գերգիևն ասել է.
2017-2019 թվականներին խաղողագործներ Գագիկ Մելյանն ու Գագիկ Աղաբաբյանը էնդեմիկ խաղողների հայտնաբերման նպատակով գիտական հետազոտություն են կատարել Տավուշի մարզի Նոյեմբերյանի տարածաշրջանում՝ Բերդավան, Կողբ, Արճիս գյուղերում և տեղի անտառներում: Նոր խաղողի տեսակներն այժմ գենետիկ ուսումնասիրության փուլում են: Սահմանամերձ համայնքներում խաղողագործության և զբոսաշրջության զարգացման հեռանկարների մասին
Ardi.am-ի հյուրը օպերային երգիչ Հայկ Վարդանյանն է: -Հայկ, վերջերս Ալ. Սպենդիարյանի անվան օպերայի և բալետի թատրոնում կայացավ Պուչինիի «Տուրանդոտ» օպերայի պրեմիերան: Ներկայացման կենտրոնական դեմքը Կալաֆն է, ոչ թե՝ Տուրանդոտը՝ ըստ իս: Կարծում եմ՝ պիեսի հեղինակ Կառլո Գոցցիի միտումն է եղել՝ հանդիսատեսին թողնելու իր
Երեւան, Մաշտոցի Պողոտայ, 1973, Աշուն Նոր հրատարակուած էր, եղբօրս՝ Պետիկ Հերկելեանի առաջին գրքոյկը՝ «Պատուհանէն Դուրս»ը, որմէ տրցակ մը տարած էի հետս Երեւան, բաժնելու համար ազգականներու, ընկերներու եւ որոշ գրողներու: Որովհետեւ Պետիկը նամակ մըն ալ գրած էր Յովհաննէս Շիրազին, որոշեցի առաջինը՝ այցելել անոր, որուն
