Մերի՞… Ձայնդ փոխված է, հո մրսած չե՞ս, այսօր ցուրտ է ու քամոտ… Փառք Աստծո… Այո, ես աստվածապաշտ եմ, ինչ է՝ նորությո՞ւն է քեզ համար, բա ինչո՞ւ եմ Մարիամ Աստվածածնի նկարը մեր ննջարանում կախել, ուրեմն հավատում եմ։ Դու էլ հավատա, եթե մինչև այս րոպեն
Ardi.am-ը ներկայացնում է հատված անվանի նկարիչ Կարեն Սմբատյանի օրագրությունից, որ նա վարել է տարիներ շարունակ։ Դրանցում արվեստագետի խոհերն ու մտորումներն են ամենատարբեր խնդիրների և երևույթների մասին։ Իմ հոր ու Գառնիկ Նիկողոսյանի հետ երկու օր գիշերեցինք պատմության ուսուցիչ Մամեդի տանը։ Ես, որ չէի կասկածում
Երեւան, 1995, Սեպտեմբեր Սիրելի իմ ուսումնատենչ ընթերցող՝ Յոյսս կտրելէ ետք Երեւանի պետ. համալսարանէն (ուրկէ շրջանաւարտ էի) եւ Երեւանի գեղարուեստաթատերական բարձր. հիմնարկէն (ուր ուսումս չէի կրցած շարունակել… քաղաքական պատճառաբանութիւններու հետեւանքով), ներկայացայ ՀՀ ԳԱԱ-ի արուեստի բարձր. հիմնարկի տնօրէն Լեւոն Հախվերտեանին: Մինչ այդ ան զիս կը
Սկիզբը՝ այստեղ …Լուսաբացին նետվեցի գիշերային սառնության մնացորդներով թարմացնող ալիքների գիրկն ու դուրս եկա․ նա իսկապես անհետացել էր, ինչպես ցողը կեսօրին։ Մի պահ դա պակաս հավանական թվաց, քան եթե ընդհանրապես եղած չլիներ, միայն իմ երևակայության, այս դեպքում՝ ակնհայտորեն հիվա՛նդ երևակայության ծնունդը լիներ։ Բարձրացա հյուրանոցի
«Երևանյան հեռանկարներ» միջազգային երաժշտական 23-րդ փառատոնը ջազի օգոստոսի 27-ին՝ ժամը 18.00-ին, ջազի սիրահարներին հրավիրում է Բյուրականի արվեստի ակադեմիա՝ վայելելու հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների ջազային մշակումները՝ «Արմեն Հյուսնունց» ջազ քառյակի կատարմամբ: Արմեն Հյուսնունց (տենոր, սոպրանո, սաքսոֆոններ) Սամվել Գասպարյան (ստեղնաշարային գործիքներ) Խաչատուր Սվազյան (կոնտրաբաս) Արման
Ալիս Հովհաննիսյանը թե՛ իր գրականությամբ, թե՛ իր կենսափիլիսոփաիությամբ անկոտրում լավատես է: Նա նպատակասլաց լավատեսությամբ իր մերձավորներին և ընթերցողներին տանում է դեպի լուսավորի, աստվածայինի, ազգայինի հաղթանակն ու անում է դա համոզիչ, աներկբա կերպով: Նրա այս հավատամքը առավել ընդգրկուն դրսևորման է հասել երեք վեպերում, որոնց
Նախաբան Սովորական, իրարից չտարբերվող օրերից մեկն էր: Խճճված անհայտ-անծանոթ հեղինակների տխուր-միանման պատմվածքների մեջ, դրանք միայն թերթելով` ձևացնում էի, թե կատարում եմ ամսագրի գրական աշխատակցի` սեղանի հետ ինձ ժառանգված պարտականություններս, երբ բաց դռնից հնարավորինս անաղմուկ ներս սողոսկեց ու կիսաձայն բարևելով՝ սեղանիս մոտեցավ քսանամյա մի
Ֆրանսաբնակ հավաքորդ Համլետ Հովսեփյանը «ժամանակի» ճամփորդ է․ Արևմտյան Հայաստանի հարուստ մշակութային ժառանգությունը ներկայացնող նրա եզակի հավաքածուն այլ կերպ է բացահայտում հայ վարպետների երևակայության և ճաշակի սահմանները։ — Համլե՛տ, ինչպե՞ս սկսեցիր հավաքորդությամբ զբաղվել։ Ինչո՞վ քեզ գրավեց արծաթագործությունը։ — 2012 թվականին 15 օրով Արևմտյան
