(Կոմիտասին) Երբ լեռներում պատահաբար վտարանդուն Հանդիպում է վտարյալը, Նա չգիտի, որ իր առջև ընտրյալ է․ Ոչ եղբայրն է, ոչ՝ ընկերը, Սակայն վստահ, Տվայտանքը աչքերի մեջ, Թեկուզ համր ու թշվառին՝ շշնջում է․- Օ՜, մերձավոր, տու՛ր ինձ վիշտդ սրտամորմոք, Ցավդ տանեմ։ Ուրիշ
Սեպտեմբերի 27-ը մեր ընտանիքում սկսվեց ժպիտով, բայց այն քարացավ, երբ հեռախոսների էկրաններին կարդացինք պատերազմի լուրը։ Խուճապ էր։ Հեռուստատեսության բոլոր ալիքներով արտակարգ ռեժիմով պատմում էին պատերազմի մասին, ներկայացնում իրավիճակն Արցախի պաշտպանական գծի ողջ երկայնքով։ Հաջորդում էին պատերազմական ֆիլմերը։ Պատերազմի հենց առաջին օրը՝ կեսգիշերն անց,
Կարմիր նուռով լիուլի բեռնված մեքենան շարժվում է ճոճվելով։ Ոչ ոք, կարծես թե, չի շտապում: Ճանապարհներն առաջվանը չեն, մի տեսակ փոքրացել են: Երկիրն է փոքրացել: Արցախի Ճարտար քաղաքի եկեղեցու զանգերն այսօր սովորականից բարձր են հնչում: Սպիտակաշեն գյուղի կիրակնօրյա դպրոցի 20 սան մկրտություն է ստանում։
Խոշոր աչքերով, վայելչակազմ երիտասարդ կինն էկրանից պատմում է Արցախի մասին։ Դահլիճում նստածները կարկամել են։ Մի պահ, և ծափերը խառնվում են արցունքներին։ Հադրութցի Վերա Սաֆարյանն է՝ արցախյան ազատամարտիկ Արտյուշա Սաֆարյանի դուստրը, «Միսիս Եվրոպա-2022» գեղեցկության մրցույթի երկրորդ մրցանակակիրը։ Վերա Սաֆարյանը ardi.am-ի զրուցակիցն է։ — Վե՛րա,
Արվեստն ունի մի շարք նպատակներ, որոնք ամփոփում և ներկայացնում է մարդը, որն ունի մտահղացման տարաստիճան դրսևորումներ։ Ստեփանակերտի «Պոլ Էլյուարի տուն ֆրանկոֆոնիայի կենտրոն»-ում գործող «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի ղեկավար Արմեն Գաբրիելյանը, աշխատելով Շուշիի պետական թատրոնում որպես տիկնիկավար-դերասան, միշտ ցանկացել է ստեղծել հեքիաթի տուն, որտեղ երեխաներն
44-օրյա պատերազմի ձգվող հետագիծը իր արտացոլումն է գտնում տարբեր նախաձեռնություններում: Այդպիսի մի նախաձեռնություն է www.Banak.info կայքի հիմնադիր Դավիթ Թորոսյանի հրատարակած «44-ի տղերքը» գիրքը: Այն ներկայացնում է 2020-ի պատերազմի մասնակից տղաներին՝ ապրող և անմահացած, որոնց հավերժացրել է Դավիթը՝ լինելով պատերազմի ամենաթեժ կետերում: Բուն մարտական
Գիշերը երջանիկ լինելու համար շատ բան պետք չէ։ Ես ու ես փակվել ենք սենյակում։ Զգում եմ, որ արթուն եմ։ Մութը հավատում է ինձ։ Ես էլ նրան։ Ու մատներս խոսում են մթի մեջ։ Բանտարկված եմ, բայց կողքիս մեկը կա։ Ախր էս մութն աշխարհը ոտքի
Այստեղ ու այս պահի արվեստի՝ թատրոնի բնությունը խաղն է: Շուշիում այդ խաղն ուրիշ գույն ուներ, հիմա ամեն ինչ փոխվել է: Շուշին մոտիկ է, բայց նաև շատ հեռու, իսկ Շուշիի թատրոնը կա, ապրում է՝ վերադարձի անշրջելի հավատով: «Հասկացանք՝ ինչքան ուժ ունենք պետք է գործադրենք
