Սա պատմություն է մի մարդու մասին, որը ծնվել էր Այգեհովիտ գյուղում՝ ձմեռային սաստիկ ցրտին հաջորդած մի տաք օր, ճանաչում էր իր գյուղի բոլոր նախնիներին՝ գերեզմանաքարերով, իրենց արած բարի կամ չար գործերով, հավատում էր, որ սուտը գրվում է մարդու աչքերում, սիրում էր ֆիլմեր, գրքեր
Փորձելով փախչել հոլիվուդյան աղմուկից՝ վերջին երեսուն տարում դերասան, կատարկերգու Ջիմ Քերրին ապրում է Լոս Անջելեսի Բրենտվուդ թաղամասում՝ երկու հեկտար տարածք զբաղեցնող աղյուսե դարպասով իր առանձնատանը։ Կինոաստղն իր հանգիստը գտել է 280 փութ բարձրության հասնող ու անընդհատ խնամք պահանջող բույսերի շրջապատում։ Այս արկածային տեղանքը
2022-ի տարեվերջին «Հաղթանակ» զբոսայգու Սահմանապահների փառքի ծառուղում տեղադրվել է խորհրդանշական արձանը՝ հայ սահմանապահն իր շան հետ։ Քանդակի հեղինակն ապրիլյան պատերազմի մասնակից, գեղանկարիչ, քանդակագործ Գևորգ Վահանյանն է, պատվիրատուն՝ Երևանի քաղաքապետարանը։ Ardi.am-ը զրուցել է երիտասարդ արվեստագետի հետ։ — Գևո՛րգ, քանդակը նախապատմություն ունի՞։ Ստեղծագործական առումով ազա՞տ
«Ակտուալ արվեստ» հրատարակչությունը սկսել է «Ակտուալ ռեստարտ» նախագիծը, որի շրջանակում վերահրատարակվելու են նախկինում տպագրված և պահանջարկ ունեցող այն գրքերը, որ հնարավոր չէ գտնել գրախանութներում։ Վաճառքի մենեջեր Վարդան Սմբատյանի խոսքով՝ արդեն ընտրվել են որոշ գրքեր՝ Փարաջանովի պատմվածքներն ու սցենարները, Սամուել Բեկետի «Գոդոյին սպասելիս» պիեսը, Ժան
Ստեփանակերտի պատկերասրահում հունվարի 18-ին, ժամը 14:30-ին կբացվի «Իմ հայրենիք» խորագրով լուսանկարչական եւ գեղանկարչական ցուցահանդեսը։ Կներկայացվի 23 հեղինակի 120 աշխատանք։ Աշխարհագրությունը մեծ է՝ Հայաստան, Արցախ, Չեխիա, Ռուսաստան, Սլովենիա, Իտալիա և Իսրայել։ Ardi.am-ը զրուցել է ցուցահանդեսի հեղինակ, համադրող, լուսանկարիչ Արմեն Ենգոյանի հետ։ — Պարոն Ենգոյան,
Հունվարի 10-ին Կինոյի տանը կայացավ ռեժիսոր Հարություն Խաչատրյանի «Նկարչի երեք գերեզմանները» ֆիլմի ցուցադրությունը։ Ֆիլմն ամբողջացնում է «Անվերջ փախուստ, հավերժ վերադարձ» կինոշարքը, նկարահանվել է շուրջ 30 տարի։ Գլխավոր հերոսը՝ տաղանդավոր նկարիչ Վահան Անանյանը, թափառում է աշխարհի տարբեր անկյուններում՝ փորձելով վերարժևորել իր ինքնությունը, գտնել կյանքում
Կարմիր նուռով լիուլի բեռնված մեքենան շարժվում է ճոճվելով։ Ոչ ոք, կարծես թե, չի շտապում: Ճանապարհներն առաջվանը չեն, մի տեսակ փոքրացել են: Երկիրն է փոքրացել: Արցախի Ճարտար քաղաքի եկեղեցու զանգերն այսօր սովորականից բարձր են հնչում: Սպիտակաշեն գյուղի կիրակնօրյա դպրոցի 20 սան մկրտություն է ստանում։
Մինչև սրունքներս թրջվել — ցեխոտվել եմ։ Սառն անձրևի կաթիլները ծակծկում են դեմքս ու սրբում այդ եղանակին ծիծաղելի թվացող շպարս (հետո էլ ասում են՝ անձրևին հանդարտ քայլելն օգնում է քիչ թրջվել): «Կեսն անցել ես, հետդարձ չկա»,- կրկնում եմ մտքումս՝ սրթսրթալով։ Բայց որքան մոտենում եմ
