Երազների հանդեպ երկու մոտեցում կա։ Մատերիալիստներն ասում են, որ երազը ցերեկվա ընթացքում հոգնած ուղեղի «հանգստի իներցիան» է, օրվա տպավորությունների, անձնական խնդիրների կամ ուրախությունների «գիշերային արձագանքը», կամ զուտ կենսաբանական ազդակների հետևանք (էն, որ ժողովուրդն ասում է՝ «Քամակդ բաց ես քնել, էդ պատճառով էլ
Արարչագործության և նրա ՇԱՐԺԱՌԻԹՆԵՐԻ, նպատակների վերաբերյալ շատ տեսակետներ կան՝ Կաբալայի «նվազող աստվածության», Հարթմանի «վթարային», զանազան այլ մետաֆիզիկական և գիտափիլիսոփայական տեսակետներ։ Բայց միակ ընդունելին աստվածաշնչայինն է, ըստ որի` Արարչագործությունն ըստ ԱՍՏՎԱԾԱՅԻՆ ԿԱՄՔԻ է, ըստ Իր «Եղիցիների»։ ԳՈՅԻ մետաֆիզիկական «ծիածանը» հավանաբար (ավելի ստույգ՝
Հունական առասպելները որքան էլ որ գեղեցիկ (Խորենացին հանդիմանում էր, կարծեմ, իր մեկենասին, թե՝ ի՜նչ ես հունական գեղեցիկ առասպելները թողած, տարվել պարսկական տխեղծություններով․․․), այնուամենայնիվ, «հակաէսթետիկ մուտանտներ» են ստեղծել- Մինոտավրոսը՝ նույն ինքը մարդացուլը, Գորգոնը՝ «օձախառն, օձագիսակ» կինը, Այծամարդը, և ամենանշանավորը՝ Կենտավրոսը՝ «ձիամարդը»։ Բայց մի՞թե
Նարեկացու Մատյանը վերընթերցելիս միշտ ինձ իրեն է «գամում» գլուխ ԽԶ, Բ հատվածը։ Այն հավանաբար շատ է գրավել նաև Պ․ Սևակին, ով ըստ Ա․ Արիստակեսյանի հիշատակության՝ Մատյանն աշխարհաբարի փոխադրելու գործն արդեն սկսել էր և իր եղերական մահվանից առաջ հենց այս հատվածից էր սկսել փոխադրությունը։
Մարդկային նյարդային վերջույթները՝ ռեցեպտորները, փոխում են իրենց կենսաբանական հյուսվածքը և վերածվում հաղորդիչների՝ անոդների և կատոդների պես բաների։ Փոխվում է նաև ուղեղի՝ գիտակցության, մտածողության օրգանի բնույթը։ Մարդը սկսում է մտածել տեղորոշիչ սարքի նման՝ «ռեալ, օբյեկտիվ», ընդունում է կանտյան «ինքնին իրի» միայն արտաքին, շոշափելի, «նաղդ»
Աստվածաշնչային Հակոբն իր գիշերային թափառումներից մեկի ժամանակ ճանապարհին հանդիպեց, մթության մեջ գուցե բախվեց Տիրոջ Հրեշտակին ու դաժան գուպարի մեջ մտավ վերջինիս հետ։ Հրեշտակը խնդրում էր՝ բաց թողնել իրեն, բայց Հակոբը պայման դրեց՝ մինչև Հրեշտակն իրեն անուն չտա՝ բաց չի թողնելու։ Մարտը
Ի՜նչ հեշտ ենք խաբվում մենք՝ արվեստի, գրականության գործերն ըմբոշխնելիս․․․ Ըմբոշխնելն սկսելուց վայրկյաններ առաջ գիտենք, որ պայմանականության հետ գործ ունենք- այսինչ դերասանը, որ Համլետ է խաղալու, ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ամենևին Համլետը չէ, այլ այսինչ սիրողական թատրոնի ոմն Սարգիս, ում փաղաքշաբար Սաքո են անվանում․․․ Կինոն
Հրեշտակները Ոգու ոլորտինն են, մարմնական չեն և, հետևապես, անսեռ են, որովհետև բազմացման կարիք չունեն․ նրանք Բանի «արգանդից» են արտածվում։ Մարդը Ոգու և Նյութի սահմանագծին գտնվող մի բան է, մի առեղծված և երկուսից է՛լ՝ Ոգուց էլ, Նյութից էլ, մաս ունի։ Ստորակարգը՝ նյութական աշխարհը,
