Մարդկային նյարդային վերջույթները՝ ռեցեպտորները, փոխում են իրենց կենսաբանական հյուսվածքը և վերածվում հաղորդիչների՝ անոդների և կատոդների պես բաների։ Փոխվում է նաև ուղեղի՝ գիտակցության, մտածողության օրգանի բնույթը։ Մարդը սկսում է մտածել տեղորոշիչ սարքի նման՝ «ռեալ, օբյեկտիվ», ընդունում է կանտյան «ինքնին իրի» միայն արտաքին, շոշափելի, «նաղդ»
Աստվածաշնչային Հակոբն իր գիշերային թափառումներից մեկի ժամանակ ճանապարհին հանդիպեց, մթության մեջ գուցե բախվեց Տիրոջ Հրեշտակին ու դաժան գուպարի մեջ մտավ վերջինիս հետ։ Հրեշտակը խնդրում էր՝ բաց թողնել իրեն, բայց Հակոբը պայման դրեց՝ մինչև Հրեշտակն իրեն անուն չտա՝ բաց չի թողնելու։ Մարտը
Ի՜նչ հեշտ ենք խաբվում մենք՝ արվեստի, գրականության գործերն ըմբոշխնելիս․․․ Ըմբոշխնելն սկսելուց վայրկյաններ առաջ գիտենք, որ պայմանականության հետ գործ ունենք- այսինչ դերասանը, որ Համլետ է խաղալու, ԻՐԱԿԱՆՈՒՄ ամենևին Համլետը չէ, այլ այսինչ սիրողական թատրոնի ոմն Սարգիս, ում փաղաքշաբար Սաքո են անվանում․․․ Կինոն
Հրեշտակները Ոգու ոլորտինն են, մարմնական չեն և, հետևապես, անսեռ են, որովհետև բազմացման կարիք չունեն․ նրանք Բանի «արգանդից» են արտածվում։ Մարդը Ոգու և Նյութի սահմանագծին գտնվող մի բան է, մի առեղծված և երկուսից է՛լ՝ Ոգուց էլ, Նյութից էլ, մաս ունի։ Ստորակարգը՝ նյութական աշխարհը,
Հայ նանոտեխնոլոգները հայտնագործել են նյութի գոյության մի այնպիսի տարբերակ, երբ նյութը տարածության մեջ գոյություն ունի գրեթե երկչափ ձևով, եռաչափի փոխարեն՝ ինչպես որ բնականոնն է։ Այսինքն՝ պատկերացնենք մի թաղանթ, որը հաստություն չունի։ Իրականում ունի, բայց այդ հաստության չափը․․․ ատոմի չափով է, բացարձակապես հնարավոր
Քանի որ բնության մեջ պոեզիային իր հատկանիշներով ամենամոտը լույսն է, հետչարենցյան հայ պոեզիայի մասին խոսելիս ինձ թույլ եմ տալիս նրա ընթացքը համեմատել լույսի քվանտային հատկության հետ, մանավանդ որ համաշխարհային պոեզիայի պատմության մեջ լույսի խորհրդանիշը ոչ մի ժողովրդի գրականության մեջ այնքան հաճախ չի օգտագործվել,
Պաթոլոգներն իրենց գործունեության ոլորտից դուրս են թողել մի շատ կարևոր բնագավառ՝ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ ԵՐԵՎԱԿԱՅՈՒԹՅԱՆ ՔԱՂՑԻ բնագավառը։ Չգիտես՝ դա մարդուն տրված շնո՞րհ է, թե՞ պատիժ։ Այդ քաղցի բացատրությունը իմաստասիրական տեսակետից կարող էր լինել Պլատոնի քարանձավի մոդելը․ մենք այստեղ՝ ստվերների այս աշխարհում, այնկողմնային, ԻՐԱԿԱՆ ԱՇԽԱՐՀԻ ստվերների
Իմացությունը, ճանաչողությունը ևս ունեն իրենց ֆիզիկան։ Առաջին հայացքից կարող է տարօրինակ թվալ, բայց ճշմարտության գաղափարը կարող է ունենալ և կապ ունի արագության հասկացության հետ։ Նախ՝ անհրաժեշտ է լինում ապահովել ճանաչողության գործընթացի որակը, այսինքն` հետազոտողի միտքը պետք է կարողանա առավելագույնս թափանցել հետազոտվող օբյեկտի էության՝
