Նա շատ է կարդում թարգմանված գրքեր։ Մի անգամ փորձեցի դրանցից մեկը կարդալ, ու այն ինձ ցնցեց։«Թեյով և բրնձով ուտեստի համը» ֆիլմից Կինոռեժիսոր Յասուջիրո Օձուն նկարահանման հրապարակում (Լուսանկարը՝ © Shochiku): Օձուի տեսախցիկը ոչ մի տեղ չի գնում։ Այն կանգնում է գետնին՝ ծնկի իջած մարդու
Ճապոնական հեքիաթներ կարդալիս շփոթվել էի․ ես փնտրում էի խնդիրն ու լուծումը։ Աստիճանաբար սևեռվեցի ճապոնական գրական ժանրերի ու տեքստի կառուցվածքի վրա։ Ինձ ուղղորդեց Ճապոնիայի մշակույթի ու պատմության պրոֆեսորը՝ բերելով ճապոնացիների ամենասիրելի «Հարևան Տոտորոն» անիմեի օրինակը։ Պարզվում է, որ․ «․․․ ժողովրդական հեքիաթներում անցումը «Քանի որ
Թեպետ արդեն վաղուց՝ նախորդ դարի 60-ականներից է սկսվել ժեստերի լեզուների ուսումնասիրման ու ճանաչման գործընթացը[1], քիչ չեն մարդիկ, որոնց այն շարունակում է թվալ «մարմնի լեզու» կամ «թերի խոսք»։ Այս աշխատանքը կազմված է ժեստերի լեզուների առանձնահատկությունները բնութագրող ներածությունից և հոլանդերեն «Ժեստերի աշխարհին պատկանելը»[2] գրքի նամակներից
Էության// Եւ անկման միջեւ// Ստվերն է ընկնում Թ․ Ս․ Էլիոթ, «Սնամեջ մարդիկ» Պոեզիան այն է, ինչ կորչում է թարգմանելիս։ Ռոբերտ Ֆրոստի բանավոր
Մարտի 20-ին Գենտում տեղի ունեցավ ճապոնացի ռեժիսոր Շիգերու Յոշիդայի «Ինդիգոյի երանգները» ֆիլմի պրեմիերան։ Ֆիլմը մարդկանց մասին է, որոնք զբաղվում են բույսերից կտորեղենի կապույտ ներկի արտադրությամբ։ Ավանդույթն ունի հազարամյա պատմություն, և վարպետները աշխատանքի զգալի մասը հիմա էլ անում են ձեռքով։ Ներկի հոտից, համից
Դանիել Վարուժանը 20-րդ դարի արևմտահայ գրականության ամենավառ ներկայացուցիչներից է։ Նման քարացած արտահայտություններ շատ այլ գրողների ու ազգային գործիչների մասին լսել ու կարդացել ենք, բայց եթե միտքդ հաստատուն կաղապարներն ընդունելու փոխարեն ձգտում է անձնական փորձառության, առաջանում է հարց․ «Ինչո՞ւ է Վարուժանը ի՛նձ համար մեծ
