Գիշերը երջանիկ լինելու համար շատ բան պետք չէ։ Ես ու ես փակվել ենք սենյակում։ Զգում եմ, որ արթուն եմ։ Մութը հավատում է ինձ։ Ես էլ նրան։ Ու մատներս խոսում են մթի մեջ։ Բանտարկված եմ, բայց կողքիս մեկը կա։ Ախր էս մութն աշխարհը ոտքի
Սկիզբը՝ այստեղ Տեր Աստված… ճակատագրի դևը դաժան ընտրություն կատարեց: Դեռ կես ժամ էլ չէր անցել, տխմար որոշումս կասկածի ենթարկելու ժամանակ էլ չէի ունեցել, երբ հյուր եկավ նա, որը դեռևս երկու տարի առաջ ինձ տղամարդ էր դարձրել… միաժամանակ՝ նաև երկու ընկերներիս: Երիցս անիծվեն այն
Բանաստեղծ Արտակ Համբարձումյանը, ապրելով ընդամենը 32 տարի, թողել է արժեքավոր, ինքնատիպ գրական ժառանգություն, որի մասին խոսել ու խոսում են բազմաթիվ գրականագետներ, գրողներ: Այս հրապարակումը նպատակ ունի ևս մեկ անգամ ընթերցողին հիշեցնել տաղանդավոր բանաստեղծի մասին, ևս մեկ հայացք նետել նրա խոհական, զգացմունքային, խորախորհուրդ պոեզիային:
Ardi.am-ը ներկայացնում է «Զանգակ» հրատարակչության առաջիկայում հրատարակվելիք և արդեն իսկ ընթերցողի սեղանին դրված գրքերից մի քանիսը։ Հայրենասիրություն, հերոսություն, ողբերգություն, սեր, արկածներ, հայոց պատմության շրջադարձային էջեր ու մշտապես արդիական գաղափարներ. «Վերք Հայաստանի»: Հայ գրականության ամենանշանակալի վեպերից մեկն ընթերցողին է ներկայացվում գրական արևելահայերեն փոխադրությամբ և համապատասխան ծանոթագրություններով:
Շաբաթներ շարունակ հետս ինչ-որ կասկածելի բան էր կատարվում, ինքնազգացողությունս վատացել էր այնքան, որ ստիպված էի ամենահուսալի բժշկիս՝ Աստծուն (որ ասում եմ Աստված՝ Գրիգոր Նարեկացուն էլ հետը հասկացեք) մի քիչ հանգիստ թողնել ու ապավինել հռչակավոր մի բժշկի: Նա որոշ զննումներից հետո եզրակացրել էր, որ
«Առաջնորդը չպետք է իր ժողովրդի ժառանգությունից վերցնի՝ նրան բռնադատելով, այլ իր կալվածքներից ու իր ժառանգությունից պետք է ավանդ թողնի իր որդիներին, որպեսզի իր ժողովուրդը չցրվի՝ յուրաքանչյուրն իր բնակավայրից»: Աստվածաշունչ, Եզեկիելի մարգարեությունը, 46-18 Անկախության շրջանը հայ գրականության համար բացեց նոր թեմաների, նոր ասելիքի, նոր
Ardi.am-ը ներկայացնում է հատված անվանի նկարիչ Կարեն Սմբատյանի օրագրությունից, որ նա վարել է տարիներ շարունակ։ Դրանցում արվեստագետի խոհերն ու մտորումներն են ամենատարբեր խնդիրների և երևույթների մասին։ 7 հոկտեմբեր 1967, Երևան Ավտոմեքենայի թափքում լավ ջարդվելուց հետո գիշերվա ժամը 4-ին հասանք Նախիջևանի Նորս գյուղը։ Մթության
Երեւան, 1978, Սեպտեմբեր Սիրելի ընթերցող Թէեւ Հրանդի մասին քանի մը առիթներով գրած եմ ու անդրադարձած նաեւ մեր ընկերական յարաբերութիւններուն, սակայն այն, ինչ որ այսօր պիտի պատմեմ, բոլորովին տարբեր է…Պէյրութէն նոր վերադարձած էի… հեռաձայնեցի. —Հրանդ ջան, «թարմ բարեւներ» եմ բերել… (ինք գիտէր, որ խօսքը
