Առավոտ էր, երևանյան անձրևաբույր ու մռայլ առավոտներից հերթականը։ Աբուլը վաղուց, զարթուցիչի առաջին իսկ «ահազանգից» հետո, արթնացել էր քնից, բայց դեռ անկողնում էր։ Չէր շտապում, աչքի պոչով նայում էր ձախ, պատի տակ վերմակի մեջ պինդ փաթաթված անձնավորությանն ու հոգոց հանում. սովորել էր միայնությանն ու
Սկիզբը՝ այստեղԷՐՈՏՈՍ Մսուրից հետո ինձ տարան մանկապարտեզ, որտեղ, կարծում էի, պիտի շարունակվի լուռ միայնությունս, սակայն երբ չենք սպասում, երբեմն ճակատագիրն է ժպտում… Ոտից գլուխ նվիրվեցի աղջնակին, այնքան որ, հարազատ ու հրաշալի էր նրա ամեն մի հայացքը, ժպիտը, մազը… ամեն ինչը: Հասուն տարիքում
Ardi.am-ը զրույցի է հրավիրել Գրքի երևանյան փառատոնի «Մանկապատանեկան գրականություն» անվանակարգի մրցանակակիր Խաչիկ Գրիգորյանին։ Նրա արձակ ու չափածո գործերը տպագրվել են «Գրանիշ», «Գրեթերթ» պարբերականներում։ Սովորում է Երևանի թատրոնի և կինոյի պետական ինստիտուտի «Խաղարկային ֆիլմի ռեժիսուրա» բաժնում։ Մի շարք առցանց նախագծերի հեղինակ է։ — Պարտավորեցնո՞ղ
Պրոֆեսոր Ռաֆայել Իշխանյանի 100-ամյակին Դաս առաջին 1974 թվականն էր։ Երևանի պետական համալսարանի հայոց լեզվի և գրականության ֆակուլտետի երրորդ կուրսի լսարան մտավ բարձրահասակ, դասախոսի մեր պատկերացումներին մի տեսակ չհամապատասխանող, բավականին անփույթ հագնված դոցենտ Ռաֆայել Իշխանյանը։ Գիտեինք, որ գիտությունների դոկտոր է, սկզբունքային մարդ և գիտնական։
Վերևում մի բան կայծկլտաց։ Տաք խավարից ճկվեց ու թրթռալով վեր խոյացավ դյուրավառ մի աղեղ, հատեց սևով ու մոխրագույնով երիզված երկնային օվկիանոսը, ապա տարածելով լուսային վիբրացիաներ` գունային հրավառություն արեց։ Նայեցի վեր, թվաց, թե երկինքը հսկա գույնզգույն, թռչող (թպրտացող) լուսային ձկներով լի ակվարիում է, որ
Հոկտեմբերի 31-ին «Զանգակ» գրատանը կայացավ պորտուգալացի բանաստեղծ Ֆերնանդու Պեսոայի MENSAGEM/«Պատգամ» գրքի շնորհանդեսը։ MENSAGEM-ը բանաստեղծի պորտուգալերեն գրված միակ ստեղծագործությունն է, որը հրատարակվել է նրա կենդանության օրոք՝ 1934 թվականի դեկտեմբերի 1-ին։ Գիրքը Պորտուգալիայի փառավոր անցյալի խորհրդանշական վերլուծություն է, «դժգույն» ներկայի քննադատություն և լուսավոր ապագայի կանխատեսում։
Սկիզբը՝ այստեղ ՅԱՆՈՒՍԸ Զսպակապեցին, դրեցին սայլակի մեջ ու տարան մի մեծ սենյակ, որտեղ ինձ պես շատերը կային. նրանց մի մասը քնած էր` նախածննդյան հիշողությունները ենթագիտակցության խոր շերտերին հանձնելու քնով, իսկ մյուսը` արդեն արթնացել, լուռ փորձում էր ընկալել նոր աշխարհը: Երբ գրավեցի տեղս,
Ոլորապտույտ ճանապարհը բաժանել է կյանքը մահից, անցյալը՝ ապագայից, եսը՝ մենքից, միտքը՝ անմտությունից ու… ցավը՝ անուրջից։ Հայրենիքը քարե սիրտ է` սառն ու ամեն օր փշրվող… մեր ձեռքերում։ Եսը մասնատվող մենք ու ճերմակ լռություն է այսուհետ։ Հիշում եմ… սա սառած աչքերի արտահայտություն է։ Սառած, որովհետև
