Կլեմենտինում (Klementinum) գրադարանը, որը բարոկկո ոճի ճարտարապետության նուրբ օրինակ է, առաջին անգամ բացվել է 1722 թվականին՝ որպես ճիզվիտական համալսարանի մաս, և պարունակում է ավելի քան 20 000 գիրք։ Ընթերցողների քվեարկության արդյունքում այն ճանաչվել է աշխարհի ամենագեղեցիկ և հոյակապ գրադարաններից մեկը։ Պրահայի այս գրադարանի առաստաղի
Հայկական Արցախ, 2022 թվական…Այստեղ կարոտը կարծես հողի ու երկնքի միջնորդը լինի, և բառերով ներկայացնելը դժվար է։ Ու գիտե՞ք, միշտ մի բան խանգարում է վերջին հանգրվանի ու նորի սահմանագծի արանքում։Այստեղ երկնքից աստղեր չեն ընկնում։ Հողից աստղեր են բարձրանում երկինք, և ցավը միայն շնչավոր քամին
Հաղորդակցություններ շարքից «ԷԼԻ, ԷԼԻ, լամա՞ սաբաքթանի» Ամենից առաջ կար ճանապարհը. որն անցնում էր լեռների, մարգագետինների, տափաստանների, անապատների ու անտառների միջով` ոլորապտույտ ու անվերջանալի: Մեկ նեղանում` արահետ էր դառնում, մեկ էլ այնքան էր լայնանում, որ իր մեջ էլ մայրուղիներ էին տեղավորում: Մեկ իջնում
Դիանա Համբարձումյանի «Կանաչ մարգագետնի հմայքը» վեպը աշխարհի կործանման և արարումի նորօրյա պատում է: Գրողը մարգարե է, գիրքը՝ կանխասացություն: Մինչև Քովիդն ու պատերազմը կթակեին մեր դռները, Դիանա Համբարձումյանը հնչեցրել է դրանց մոտալուտ լինելու ահազանգը: Վեպում պատկերված է կործանված աշխարհը: Կործանված, ջրատակ եղած աշխարհից, սակայն,
Վա՜յ ազգիս, որ թփրտում էԹակարդը ընկած թռչունի նման… Ար. Յ. Երեւան, 1980, Լենինի №2 հանրակացարան: Յանկարծ, բռունցքի ուժեղ հարուածներով դուռը զարնուեցաւ: Ջղագրգիռ զգուշութեամբ բացի… «Նինճայ»ի նման գլուխը փաթթած ու երկար վերարկու մը հագած մէկը, շփոթահար… փոթորիկի նման ներս խուժեց: Հազիւ ճանչցայ, Յունանեանն էր…
— Անոն մարդաթող ա եղել: — Անո՞ն: — Անո՜ն մարդաթող ա եղել: — Մարդաթող Անո՞ն: Սկզբում քչփչոցը սկսվեց շքամուտքում, հետո վերելակով բարձրացավ ութերորդ հարկ: Բերանից բերան, դռնից դուռ, պատշգամբից պատշգամբ Անոն մարդաթող եղավ, շներն էլ հաչացին կատուների վրա, կատուները մուկ չբռնեցին. շատ աղքատ
Եվ հետո նորից ձմեռ եկավ։ Այս անգամ ցուրտը սաստիկ էր, տեղումներն էլ՝ սովորականից շատ. ասում էին՝ ինչ-որ ցիկլոն, ճեղքել անցնելով երկար տարածություններ, հոսելով հարթավայրերով, լեռներ մագլցելով, հասել էր քաղաքի բաց կապույտ երկնքի սահմաններին և ամպերից գործված իր ծանր ու մուգ ծածկոցի տակ առել
Ինքնախոսություն Մեր խղճի հետ Ի՞նչ ենք պահումՀոգու կորած դարակներում,Եվ հայրենիքը բա՞ռ է լոկ,Թե սիրելու հող ու տանիք,Անհարմար է հարմար ապրել, Երբ կիսում են ինքնությունդ։Թշնամին է նորից սողում,Իսկ ես միայն երգ եմ գրում,Թշնամին է հողը փորում, Եվ հողի մեջ մենք ենք դարձյալ…Չի՞ լինելու մի բարի ելք,Չի՞ լինելու
