Այս աշխարհում նա ավելի հնաբնակ էր, քան «հրեշ» բառը, կարելի էր կարծել՝ տիեզերքից էլ հին, ամենասկիզբ ու հավերժական։ Սառա մայրն անբարոյական էր, մեկ սրա, մեկ նրա տակ էր պառկում՝ առանց հաշիվ անելու՝ ով է, ինչ ազգության ու կրոնի, գեղեցիկ է, թե տգեղ, միայն
«Ոսկե ծիրան» Երևանի միջազգային 17-րդ կինոփառատոնը, բնականաբար, չէր կարող շրջանցել կորոնավիրուսի համավարակի պարտադրանքները: Այս տարի փառատոնի գեղարվեստական տնօրենի առաքելությունն ստանձնել է երիտասարդ կինոգետ Կարեն Ավետիսյանը: Ոսկեծիրանցիների ողջ անձնակազմը՝ սկսած պատվավոր նախագահ, փառատոնի հիմնադիր տնօրեն Հարություն Խաչատրյանից, համահիմնեդիրներ Միքայել Ստամբոլցյանից, Սուսաննա Հարությունյանից, վերջացրած երիտասարդ
«Դարակ» հրատարակչությունը Կարինե Պետրոսյանի թարգմանությամբ լույս է ընծայել Բրեմ Սթոքերի «Դրակուլա» վեպը։ Գիրքն ունենալու է նաև աուդիո տարբեր։ Հայերեն ներկայացվում է առաջին անգամ։ Առկա է երևանյան գրախանութներում։ Գրեթե երեկո էր, երբ պրոֆեսորն ու ես ճանապարհ ընկանք արևելք, որտեղից էլ, ես գիտեի, որ գալիս
Լենինականցի Վաղո, ո՜ւր ես, ընկե՜ր… Ջանպիեռո Գասպերինին* է Գորիսի կողմից եկածը, միջից կիսած մի խնձոր: Նա վաթսուն տարեկանին մոտեմոտ է, գլխին՝ քաղաքի քյարթու սանրվածք, մազերը՝ ճերմա՜կ-ճերմակ: Անունը ոչ ոք չգիտեր մի կարգին: Ասացին՝ հրամանատարն է. բերդաձորի Վիլեն, Վիտո, Հրաչ, լենինականցի Վաղո՝ տեղացի
Մարտիրոս Ոբնի (Ոբնեցու) «Յուղաներկ արևի ջերմությունը» անտիպ գրքից Արվեստը գիտություն է մարդու ներաշխարհի մասին ու մեծ հաշվով լինելով մարդաբանություն` մշտապես զարգացող իր հետաքրքրությունների տարածքում տեղ չի թողնում աքսիոմաների համար, այն դեպքում, երբ ճշգրիտ գիտությունների ելման կետը աքսիոման, պոստուլատն է: Եթե Նյուտոնի օրենքներից, ասենք թե երկրորդը,
Հատված «Փարաջանով. հանդիպումներ և ոչ միայն» անտիպ գրքից, 12-րդ գլուխ, 15 հունվարի, 1988թ։ Գրող, կինոգետ, ՀՀ արվեստի վաստակավոր գործիչ Սերգեյ Գալստյանի՝ Սերգեյ Փարաջանովին նվիրված գիրքը տպագրության է պատրաստում «Էդիթ Պրինտ» հրատարակչությունը։ **** Արդեն գիտեի, որ հունվարի 15-ին Երևանի ժողովրդական ստեղծագործության թանգարանում բացվելու է
Այս տարի լրանում է Աղասի Այվազյանի 95-ամյակը: Ալիս Հովհաննիսյանի էսսեն նվիրված է այդ տարելիցին:Ardi.am Աղասի Այվազյանը, ինչպես ամեն մի եզակիություն, դատապարտված էր մենակության: Նա մենակ էր և՛ Թիֆլիսում, որում ապրած մարդասիրությունը, զավեշտը, ախտերը իրենց արտահայտությունը գտան նրա ստեղծագործության մեջ, երբ ինքն իրեն խոստովանեց,
«Հին Երևանում Հին Երևանից բան չի մնացել» արտահայտությունը հաճախ ենք լսում։ Երևանը կորցրել է դեմքը, կոլորիտը, գույնն ու հատկապես՝ վարդագույնը, պատմամշակութային արժեքները ոչնչացվել են, ձևախեղվել և այլն։ Հինը կորցնում ենք, նորն էլ առանձնապես նկատելի չէ։ Քաղաքաշինությունը զարգանում է դանդաղ տեմպերով։ Մեր քաղաքում շարունակում
