Նույնիսկ նրանք, ովքեր գլուխ են հանում արվեստից, ոչ միշտ են ունակ առաջին հայացքից ճանաչելու ժամանակակից գլուխգործոցները։ 1․ Ըստ միջազգային չափանիշների՝ կերպարվեստի առարկա կարելի է համարել այն, ինչը ստեղծագործողն ինքն է համարում, ինչպես նաև, եթե գտնվի ընդամենը մեկ մարդ, որը համաձայն կլինի այդ կարծիքի
***Վաղուցպիտի ծնվերլուսառատիմ ԺԱՄԱՆԱԿԸ։ Բայց չծնվեց։ Ես բորոտիկերպ առա։ ***Ինքս ինձօգնելու,ինքս ինձնովհիանալու,ինքս ինձնովհաստատվելուպահս եմորոնում։ Իսկ անդունդը,գնալով,խորանում է։ Իսկ հորիզոնը,գնալով,հեռանում է։ Ու երնանությունըմտացածին եւանիրական էթվում։ ***ՔՈ վերադարձին,միեւնույն է,ես անհունորենհավատում եմ։ Քո չքնաղ վերադարձին։ Քո վերադարձին,որ գարնանսելավաբերերկինք է։ Ամառային տապմիջօրե։ Աշնանայինմրգահանդես։ Ձմռանաստղալիցերկինք։ ՔՈ վերադարձինմիեւնույն է,ես անհունորենսպասում
Երեւան, «Սիլաչի», 1974, Ձմեռ Սիրելի ընթերցող Այդ օր համատարած ձիւն էր ու ցուրտ: Իմ լաւ ընկերներէս՝ քանդակագործ Ֆերտինանտ Առաքելեանի հետ կ’երթայինք դէպի «Սիլաչի», ուր կը գտնուէր իր եւ իր գործընկերոջ՝ Մկրտիչ Մազմանեանի համատեղ արուեստանոցը: Ճանապարհին, զրոյցի ընթացքին ըսաւ. -Մկոն մեզ է սպասում, նա
Օրերս Երևանի Լենգրադյան 52 հասցեում, իր ապրած տան պատին բացվեց Յուրի Սահակյանի հուշաքարը։ Նախաձեռնությունը նրա որդունն էր՝ Հակոբ Սահակյանինը։ Յուրի Սահակյանի ընկերներն ու հարազատները ջերմ, սրտառուչ խոսքեր ասացին գրողի մասին, հիշեցին նրա ապրած լուսավոր կյանքի լուսավոր դրվագները։ Ելույթ ունեցողները՝ Հենրիկ Բախչինյանը, Տիգրան Մանսուրյանը,
Մայրն ամենաթանկըտվեց հայրենիքին Եվ շվարած նայեցգորշ, խամրող երկնքին,Հետո հպարտ քայլեցԵրկրի փողոցներով:Հայրը վիշտը բռունցք դարձրեց,Մարդկանց ժպտաց,Աստծո առաջ լաց եղավ,Շարունակեց սիրել ևօրհնել Երկրի հողըԵվ սփոփվել՝Նայելով Երկրի սահմաններին:Կինը չհասկացավԳարուն է, թե ամառ,Ծաղիկներն են ծաղկել,Թե տերևներն են թափվում,Ծիծաղեց արցունքների միջից,Հավատաց փառաբանականխոսքերին,դարձավ ծառ ևամրացավ հողում,հպարտ- հպարտնայեցերկրի
Հայտնի բան է՝ մարդը զուտ կենսաբանական էակ չէ, այլապես նա տարված կլիներ զուտ կենսաբանական պահանջմունքներով (ուտել, քնել, քորվել, բազմանալ՝ սեքս անել և այլն)։ Նա ձգտում է կենսաբանականից տարբեր բաների, ուզում է Այլ լինել, որը նրան կապում է հոգևորին, նա գիտի
«Շրթհարմոնը» պատմվածքը Վահան Տեր-Ղազարյանի (1950-2021) «Տիպանգո» ժողովածուից է։ Լույս է ընծայել «Էդիթ պրինտ» հրատարակչությունը։ Նվիրում եմ ընկերոջս՝ Մհեր Թովմասյանին (Մոխ) Երկուշաբթի օրը, առավոտյան իննին բուժքույրը մտավ պալատ ու արթնացրեց նրան։ Նա հանեց շապիկն ու շրջվեց ձախ կողին։ Բուժքրոջ ձեռքին լիքը սրսկիչ կար, կռացավ ու սրսկեց
Այսպես կոչված անկման (décadence) գրականությունը համակարգային բնույթ ունի: Այս գործերը ստեղծել են առավել բանիմաց, առավել հնարամիտ և երբեմն նույնիսկ առավել խոր գրողներ, ի տարբերություն նախորդների, որոնց աշխատանքները վեր են հանել բոլոր հաշվարկելի արդյունքները, պահպանել, դասակարգել, ի մի բերել լավագույնն ամբողջից, որքանով այն հնարավոր
