Յոթ հետաքրքիր փաստ Ամադեո Մոդիլիանիի մասին Նկարիչը ծնվել է 1884 թվականի հուլիսի 12-ին։ Նրա հարուստ ներկապնակով դիմանկարներն ու մերկ մարմինները պահանջված են ինչպես հավաքորդների, այնպես էլ արվեստասերների կողմից։ Ամենաքիչը թերևս, որ հայտնի է Մոդիլիանիի մասին, նրա կարճատև և բացառիկ ողբերգական կյանքն է։ 1.
Միջնադարյան փիլիսոփա, աստվածաբան, Հիպոյի եպիսկոպոս Սուրբ Օգոստինոս Երանելու (կամ Սուրբ Ավգուստինուս Ավրելիուս) 413–426 թթ. գրած (որոշ աղբյուրներում նաև 427թ) De civitate Dei contra paganos (Աստծո քաղաքի մասին՝ ընդդեմ հեթանոսների) խորագրով տրակտատը՝ արևմտյան աշխարհի աստվածաբանական, քրիստոնեաջատագովական (որոշակիորեն հակաճառական), փիլիսոփայական (ինչ-որ իմաստով նաև պատմական) մտքի
Բոլոր ժամանակներում էլ գրողների առջև ծառացող հիմնական խնդիրներից մեկը եղել է գրական և խոսակցական լեզուների միջև անջրպետի հաղթահարումը։ Մի կողմից՝ հեղինակները պետք է հավատարիմ մնան գրական խոսքի բարձր չափանիշներին, մյուս կողմից՝ պիտի խուսափեն արհեստական լեզվից՝ պահպանելու համար զանազան խոսքային իրադրությունների գեղարվեստական ճշմարտացիությունը։ Անշուշտ,
«Երազը» (ֆր.՝ Le Rêve, անգլ.՝ The Dream) Պաբլո Պիկասոյի սյուրռեալիստական ոճովարված ամենահայտնի ստեղծագործություններից է։ Նկարում պատկերված է կարմիր բազկաթոռում քնած նկարչի քսաներկուամյա սիրուհին՝ Մարիա-Թերեզա Վալտերը։ Կնոջ երեսը բաժանված է երկու մասի՝ մեկը բաց երանգով ու խաղաղ, մյուսը՝ մուգ և կրքոտ։ Դա ցուցադրում է
Հ. Թումանյանը իր գրական ժառանգությամբ այնքան խորն է նստած յուրաքանչյուր հայ մարդու հոգում` սկսած մանկության տարիներից, որ թվում է, թե Թումանյանի մասին ամեն ինչ գիտենք, ամեն բան ասվել է Թումանյանի մասին, նրա գրական ժառանգությունը ուսումնասիրվել է բազմակողմանիորեն։ Եվ որքան մեծ էր մեր
Նույնիսկ նրանք, ովքեր գլուխ են հանում արվեստից, ոչ միշտ են ունակ առաջին հայացքից ճանաչելու ժամանակակից գլուխգործոցները։ 1․ Ըստ միջազգային չափանիշների՝ կերպարվեստի առարկա կարելի է համարել այն, ինչը ստեղծագործողն ինքն է համարում, ինչպես նաև, եթե գտնվի ընդամենը մեկ մարդ, որը համաձայն կլինի այդ կարծիքի
***Վաղուցպիտի ծնվերլուսառատիմ ԺԱՄԱՆԱԿԸ։ Բայց չծնվեց։ Ես բորոտիկերպ առա։ ***Ինքս ինձօգնելու,ինքս ինձնովհիանալու,ինքս ինձնովհաստատվելուպահս եմորոնում։ Իսկ անդունդը,գնալով,խորանում է։ Իսկ հորիզոնը,գնալով,հեռանում է։ Ու երնանությունըմտացածին եւանիրական էթվում։ ***ՔՈ վերադարձին,միեւնույն է,ես անհունորենհավատում եմ։ Քո չքնաղ վերադարձին։ Քո վերադարձին,որ գարնանսելավաբերերկինք է։ Ամառային տապմիջօրե։ Աշնանայինմրգահանդես։ Ձմռանաստղալիցերկինք։ ՔՈ վերադարձինմիեւնույն է,ես անհունորենսպասում
Երեւան, «Սիլաչի», 1974, Ձմեռ Սիրելի ընթերցող Այդ օր համատարած ձիւն էր ու ցուրտ: Իմ լաւ ընկերներէս՝ քանդակագործ Ֆերտինանտ Առաքելեանի հետ կ’երթայինք դէպի «Սիլաչի», ուր կը գտնուէր իր եւ իր գործընկերոջ՝ Մկրտիչ Մազմանեանի համատեղ արուեստանոցը: Ճանապարհին, զրոյցի ընթացքին ըսաւ. -Մկոն մեզ է սպասում, նա
