Երեւան, 2010, Ձմեռ Հեռաձայնը հնչեց․ ընկեր մըն էր. -Ու՞ր ես, կրնա՞ս գալ: -Հեռու եմ, չեմ կրնար գալ, ուշ է արդէն: -Ուշ չէ, եկուր, մեծ անակնկալ ունիմ քեզի: -Վահրամի (Դաւթեան) հետ եմ, Ռուբէն Աբովեանի մօտ, որ Մերձաւան գիւղը կ’ապրի: -Ո՞ւր է ատիկա: -Էջմիածնի ճանապարհին…:
Սկիզբը՝ այստեղ ԻՍԻՍ Չորրորդ դասարանի հետ վերջացավ նաև երկրորդ մանկությունս, ու կրկին ինձ մխիթարողները թուղթն ու մատիտներն էին: Ձեռքս պնդացել, նկարում էր ամենն, ինչ տեսնում էի թե՛ աչքերով, թե՛ հոգով ու թե՛ մտքով: Չկար ոչ մի սահման ու անհաղթահարելի դժվարություն: Նկարում էի
Խոշոր աչքերով, վայելչակազմ երիտասարդ կինն էկրանից պատմում է Արցախի մասին։ Դահլիճում նստածները կարկամել են։ Մի պահ, և ծափերը խառնվում են արցունքներին։ Հադրութցի Վերա Սաֆարյանն է՝ արցախյան ազատամարտիկ Արտյուշա Սաֆարյանի դուստրը, «Միսիս Եվրոպա-2022» գեղեցկության մրցույթի երկրորդ մրցանակակիրը։ Վերա Սաֆարյանը ardi.am-ի զրուցակիցն է։ — Վե՛րա,
(1958-2011) Ամենակարևորը մնում է լուսանցքում: Մեր ապրած կյանքի ընթացքում մեզ տրվում են հաշված ակնթարթներ, երբ մենք իսկապես հանդիպում ենք ինքներս մեզ: Ու երբեմն պատմություն դարձած մի կենսագրության զարկերակը գտնելու համար պետք է վերադառնալ լուսանցք՝ անցնող օրերի թողած անսրբագիր, խտացող արձագանքների, կենսաթաղանթի անկրկնելի մատնադրոշմների
Առավոտ էր, երևանյան անձրևաբույր ու մռայլ առավոտներից հերթականը։ Աբուլը վաղուց, զարթուցիչի առաջին իսկ «ահազանգից» հետո, արթնացել էր քնից, բայց դեռ անկողնում էր։ Չէր շտապում, աչքի պոչով նայում էր ձախ, պատի տակ վերմակի մեջ պինդ փաթաթված անձնավորությանն ու հոգոց հանում. սովորել էր միայնությանն ու
Հայաստանում Թբիլիսիի Պետրոս Ադամյանի անվան հայկական պետական դրամատիկական թատրոնի հերթական հյուրախաղերն էին: Ներկայացվում էր Արմենուհի Սիսյանի «Ագռավն ասաց» մենաներկայացումը՝ թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Արմեն Բայանդուրյանի բեմադրությամբ, դերասան Աշոտ Սիմոնյանի մատուցմամբ: Վերջինս արդեն սիրված և սպասված դերասան է հայաստանյան հանդիսատեսի համար. ամռանը նա փայլել էր
Արվեստն ունի մի շարք նպատակներ, որոնք ամփոփում և ներկայացնում է մարդը, որն ունի մտահղացման տարաստիճան դրսևորումներ։ Ստեփանակերտի «Պոլ Էլյուարի տուն ֆրանկոֆոնիայի կենտրոն»-ում գործող «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի ղեկավար Արմեն Գաբրիելյանը, աշխատելով Շուշիի պետական թատրոնում որպես տիկնիկավար-դերասան, միշտ ցանկացել է ստեղծել հեքիաթի տուն, որտեղ երեխաներն
Օդանավակայանից դուրս եկա ու հասկացա, որ աչքերս օդանավում չէին խաբում․ քամին թարմացրեց հոգնած աչքերս, ու վերջապես ընդունեցի, որ ոչ ավել, ոչ պակաս Գերմանիայի հյուսիսում եմ՝ Համբուրգում։ Երևանից նախ մոտ 4 ժամանոց թռիչք էինք ունեցել դեպի Վիեննա, ապա 1 ժամ ու կես էլ տևեց
