Հայկ Պետրոսյանի «Կոմիտաս. Ձայնաշխարհ» ներկայացումից ներշնչված այս անդրադարձը ժանր չունի: Ի՞նչ անի բեմում ավելին, քան տաղանդավոր հոր որդին, որ չհայտնվի համեմատությունների ծուղակում: Ի՞նչ է արել Հայկ Պետրոսյանն իր ներկայացմամբ՝ հաղթահարելով ողբերգականությունը, նյութեղեն վիճակը, շեշտադրել է հանճարեղ թռիչքն ու երգը: Ներկայացման մեջ Կոմիտասի հանճարեղ
Մռայլ ձմեռային մթնշաղ էր: Ես նստած էի Յոկոսուկա-Տոկիո գնացքի երկրորդ կարգի վագոնում և մտացիր սպասում էի մեկնման սուլիչին։ Վագոնում վաղուց արդեն վառել էին էլեկտրականությունը, բայց, չգիտես ինչու, բացի ինձնից ոչ մի ուղևոր չկար։ Եվ դրսում, կիսամութ կառամատույցում, նույնպես, չգիտես ինչու, այսօր
Հենց սկզբից ասենք, որ Բացարձակ Ոգու ընկալումները Թումանյանի պարագայում դուրս են սովորական կրոնական ըմբռնումների դաշտից։ Իհարկե, որպես հայ քրիստոնյա նա պատշաճ հարգանք է ունեցել հայ առաքելական եկեղեցու հանդեպ, բայց և ունեցել է հանճարի լայն ու խորը տեսադաշտ՝ այնպիսին, որ չպարփակվեր զուտ
Ամեն ինչ սկսվեց երեք տարի առաջ, մինչև Աշտարակի դրամատիկական թատրոնի պաշտոնական բացումը։ Այդ ամռանը ռեժիսոր Գոռ Մարգարյանի և թատրոնի տնօրեն Մարիաննա Մկրտչյանի նախաձեռնությամբ կազմակերպվեց առաջին թատերական ճամբարը, որը միավորեց Աշտարակի և հարակից գյուղերի շնորհալի երեխաներին։ Միասին աշխատեցին, փորձարկեցին, փոքրիկ բեմադրություններ ստեղծեցին և աստիճանաբար
«ՍիմֆոնիկA» կրթամշակութային ՀԿ-ի նախաձեռնությամբ և «Հ. Հովնանյան ընտանեկան հիմնադրամի» աջակցությամբ Տավուշի մարզի սահմանամերձ 8 բնակավայրերում իրականացվել է «Սիմֆոնիկ հեքիաթներ» կրթական ծրագիրը՝ համախմբելով 9 մանկապարտեզի ավելի քան 400 երեխայի։ Բերդ քաղաքի և հարակից գյուղերի մանկապարտեզների սաների համար ծրագիրը հնարավորություն է ստեղծել անմիջականորեն հաղորդակցվելու դասական
ԵՎ ԵԹԵ ԳՐԱԳՈՂԵԼ ՈՒՐԵՄՆ ՄԻԱՅՆ ՍՊԻՏԱԿ ԹՂԹԻՑ։… Ու իմ աննիրհության խճճված ու հիվանդ թելը արթնությանս անեզերք սարդերն են քանդում ու գիշերվա քունը քարկապ-արքայությունն է որը երբեք չի արձակվի իմ աչքերի դիմաց։ Երանի ինձ որ ես ի տարբերություն ձեզ չեմ տեսնում իմ ապրելու այս
Գրական աշխարհում տարածված մի մոլորություն կա, թե մանկական գրականություն ստեղծելը լեզվական ու կառուցվածքային տեսանկյունից անհամեմատ ավելի հեշտ է, քան մեծահասակների համար վեպեր գրելը։ Իրականում ճիշտ հակառակն է։ Մեծահասակ ընթերցողը կարող է ներել հեղինակի մի քանի ձանձրալի էջը՝ հանուն հետագա սյուժետային զարգացման, մինչդեռ երեխան
«Երկրի քարտէզները կը փորձեն փոխել, տիեզերքը կ’ընդարձակի, կ’ընդլայնի, իսկ մեր փոքրիկ, շատ փոքրիկ հողակտորը, տիեզերքին հետ ընդարձակելու փոխարէն, մնաց ափ մը, ետքը ամբողջովին վարագուրուելու համար մեր տեսողութենէն» («Ափ մը տանջուած հող»)։ Մարիանա Պերթիզլյան-Ղազարյանը ընթերցողին է ներկայացնում իր վեցերորդ՝ «Լուսաշղարշ» ժողովածուն (Հալէպ, 2026)։ Հուշեր,
