ԵՎ ԵԹԵ ԳՐԱԳՈՂԵԼ ՈՒՐԵՄՆ ՄԻԱՅՆ ՍՊԻՏԱԿ ԹՂԹԻՑ։… Ու իմ աննիրհության խճճված ու հիվանդ թելը արթնությանս անեզերք սարդերն են քանդում ու գիշերվա քունը քարկապ-արքայությունն է որը երբեք չի արձակվի իմ աչքերի դիմաց։ Երանի ինձ որ ես ի տարբերություն ձեզ չեմ տեսնում իմ ապրելու այս
Գրական աշխարհում տարածված մի մոլորություն կա, թե մանկական գրականություն ստեղծելը լեզվական ու կառուցվածքային տեսանկյունից անհամեմատ ավելի հեշտ է, քան մեծահասակների համար վեպեր գրելը։ Իրականում ճիշտ հակառակն է։ Մեծահասակ ընթերցողը կարող է ներել հեղինակի մի քանի ձանձրալի էջը՝ հանուն հետագա սյուժետային զարգացման, մինչդեռ երեխան
«Երկրի քարտէզները կը փորձեն փոխել, տիեզերքը կ’ընդարձակի, կ’ընդլայնի, իսկ մեր փոքրիկ, շատ փոքրիկ հողակտորը, տիեզերքին հետ ընդարձակելու փոխարէն, մնաց ափ մը, ետքը ամբողջովին վարագուրուելու համար մեր տեսողութենէն» («Ափ մը տանջուած հող»)։ Մարիանա Պերթիզլյան-Ղազարյանը ընթերցողին է ներկայացնում իր վեցերորդ՝ «Լուսաշղարշ» ժողովածուն (Հալէպ, 2026)։ Հուշեր,
Ամեն երեխա էլ սրտի մի գողտրիկ անկյունում իրական թե անիրական երազանք է փայփայում, հովերով տարվում։ Նույնիսկ այն կորած-մոլորած, սահմանից էլ անդին ծվարած գյուղի աղջնակը, որի դեմքին այտափոսիկներ են խայտում։ Մի պարզկա գիշեր, երբ աղջիկը յոթերորդ երազն է տեսնելիս եղել, երկնքից իջած մի հուրի-փերի
(գրեցի այս պահին ԲՈՒՆ TV-ով ցուցադրվող այդ մութ ու ցուրտ տարիների մասին մի ֆիլմի ազդեցության տակ) Առավոտյան արթնանում եմ, ինչ-որ սառը պահածոյով նախաճաշ, որից սիրտս խառնում է։ Ավանից հասնում եմ ոտքով «մասիվ», գնում եմ աշխատանքի, հաջողվում է մի ոտքս դնել տրոլեյբուսի ոտնակին, բայց
Շնաձուկը ուրախ կլինի, եթե ամբողջ աշխարհը ջրի տակ հայտնվի։*** Փոքր մարդն էլ կարող է ունենալ մեծ ցանկություններ։*** Տան մեծը տան գանձն է։*** Հիմարին ոչ մի դեղով չես բուժի։*** Անտեղի գովասանքը քննադատությունից էլ վատ է։*** Հարգիր մարդուն, և ոչ թե նրա հագուստը։*** Աղքատ ես՝
Երևանից ու փակ տարածքից դուրս՝ Հայաստանում վերջին տարիներին ձևավորվել է թատերական նոր մշակույթ, որը դեռևս ձևակերպված չէ, թեև տարեցտարի ծավալվում է: Սա նոր ձևավորվող մշակույթ է, շրջիկ թատրոն չէ, ագիտպրոպագանդայի համար գյուղ գնացող արվեստ նույնպես չէ, մայրաքաղաքային և մայր թատրոնների մարզային այց չէ,
Թումանյանի չքնաղ բանաստեղծություններից մեկը՝ «Պատրանքը»․․․ Տեսիլք և տեսիլքի պես էլ մոգական․ Վեր է կացել էն սարումՄեր Չալակը իր թևից.Գընում է մութ անտառում,Քաջ ախպերըս ետևից։ Զրընգում են նըրանք խորԷն անտառում կուսական.Ես կանչում եմ նորից նոր,Ինձ թըվում է, թե կըգան… Զո՜ւր… վաղուց են, ա՜խ, նըրանքՄեր
