«Ողջերն ու մեռածները եկան, բայց դու այսպես էլ չես վերադառնում». այս և ուրիշ դարի տեքստերն են հուշում, որ Համազգային թատրոնի բեմում «Պենելոպե, օ՜ Պենելոպե» ներկայացումն է: «Պենելոպե, օ՜ Պենելոպեն» ֆրանսահայ արվեստագետ Սիմոն Աբգարյանի հեղինակային բեմադրությունն է: Նա պիեսի հեղինակն է, միաժամանակ բեմադրիչն
Մայիսի 16-ին Հայաստանում կանցկացվի ամենասպասված մշակութային միջոցառումներից մեկը՝ Թանգարանների գիշերը։ Այդ օրը Հայաստանի բազմաթիվ թանգարաններ իրենց դռները կբացեն այցելուների առջև մինչև ուշ գիշեր՝ բացի հիմնական ցուցադրությունից նաև առաջարկելով յուրահատուկ մշակութային ծրագիր։ Մշակույթի զարգացման հիմնադրամն առանձնացրել է հայաստանյան թանգարանների ամենադիտարժան միջոցառումները։ Հայաստանի պատմության թանգարանը
Ս.թ. մայիսի 14-ին` ժամը 19:00-ին, Հայաստանի նկարիչների միությունում (2-րդ հարկի ցուցասրահ) տեղի կունենա նկարչուհի էլիդա Սարգսյանի անհատական ցուցահանդեսի բացման արարողությունը: Ժամանակակից հայ արվեստի նոր բացահայտումներից են Էլիդա Սարգսյանի կտավները: Նկարչուհին ստեղծում է մանրակրկիտ մշակված հորինվածքներ` ուսումնասիրելով տեսանելիի և թաքնվածի միջև սահմանները։ Աշխատանքները խտացված
Ամենայն հայոց բանաստեղծ Հովհաննես Թումանյանի ծննդավայրն ու գեղարվեստի աշխարհը Դսեղ գյուղն է` ձորերով շրջապատված հարթավայր կամ ժայռ` անդունդով եզերված։ Ոտք դնելով այս գյուղ, շփվելով Դսեղի` ավանդույթներով ու վարքուբարքով փոքր-ինչ ծանրացած և մի քիչ էլ ծանրախոս բնակիչների հետ՝ ակամայից Թումանյանին ես գտնում, որ այնպես
Օ՜, Արևելքն Արևելք է, և Արևմուտքը՝ Արևմուտք, և այդ երկուսը երբեք չեն հանդիպի, քանի դեռ Երկինքն ու Երկիրը չեն ներկայացել ու կանգնել Աստծո Ահեղ Դատաստանի Աթոռի առջև։ Ռադյարդ Քիփլինգ Քաղաքը կծկվել է մառախուղի հեղձուկ շղարշի տակ։ Փողոցներն ու տանիքները ձյունածածկ են։ Երկինքը վրձնել
Լորկայի մահվան երեք վարկածները 1936 թվականին Ֆրանկոյի ռեժիմի կողմից գնդակահարված Ֆեդերիկո Գարսիա Լորկան իր մահից տարիներ առաջ գրել է մի քանի տող, որից ենթադրվում է, որ նա կանխազգացել էր իր սպանությունը։ Լորկայի մասունքներն այդպես էլ չհայտնաբերվեցին, սակայն կա վարկած, որ նա թաղված է
Մի ժամանակ աշխարհում հիասքանչ երեխա էր ապրում: Հիմա նրան մոռացել են բոլորը, և ինչ էր նրա անունը՝ նույնպես մոռացել են։ Ոչ ոք նրան չի հիշում՝ ոչ անունը նրա, ոչ դեմքը։ Միայն տատիկս էր հիշում այդ հիասքանչ երեխային և պատմում էր ինձ նրա մասին,
Ասում են, որ Օմիա Ակիֆուսան այլևս երբեք որևէ բառ չի արտասանի։ Ասում են, որ նա այլևս երբեք չի ստեղծի որևէ պերսոնաժ, թեև նա գրող է, և նա ընդամենը վաթսունվեց տարեկան է։ Դրա տակ ենթադրվում է ոչ թե պարզապես այն, որ նա այլևս երբեք
