Յուրաքանչյուր ազգի լեզու ունենում է տարբեր տեղային դրսևորումներ, որոնք մենք կոչում ենք բարբառներ, իսկ դրանց ենթատեսակները՝ խոսվածքներ։ Ժողովրդի աշխարհագրական տարանջատումը դարերի ընթացքում հանգեցնում է միևնույն բառերի տարբեր արտասանության, տարբեր ձևաբանական փոփոխությունների։ Տեղի բնությունը, պատմական հանգամանքներն ու այլ գործոններ ևս ազդում են խոսվածքի փոփոխության
1․ Օր, ամիս, ժամ, ժամանակ, գիշեր, կեսգիշեր, առավոտ գոյականները՝ որպես ժամանակի միավորներ, պատկանում են վա հոլովման, սակայն կարող են ենթարկվել նաև ի հոլովման․ այդ դեպքում դրանք ավելի «առարկայանում» են, իսկ ժամանակի իմաստը մասամբ խամրում է։ Օրինակ՝ Գեղեցիկ է գիշերի սևսաթ զգեստը։ Այս ի՜նչ
Նախդիրների մասին Նախդիրները գրաբարից մնացած քերականական մասնիկներ են, որոնք ժամանակակից հայոց լեզվում կա՛մ նախածանցի արժեք են ստացել, կա՛մ կապի: Այդ մասնիկներն են՝ առ, զ, ընդ, ըստ, ի, ց։ Առ նախդիրը որոշ դեպքերում գործածվում է կապի նշանակությամբ և գրվում է բառից անջատ, իսկ հիմնականում դրսևորվում
(Կարինե Խոդիկյանի «Հետադարձ վերադարձ» վեպն ընթերցելուց հետո) Վաղուց նկատել եմ՝ հայ գեղարվեստական արձակ պատումներում այնքան սակավաթիվ են կանայք, գրեթե չկան կամ մասամբ կան, բայց ըստ էության բացակայում են։ Դասական թե ժամանակակից վեպ ես կարդում և չես գտնում մի այնպիսի կնոջ, որին սիրես ու
Վերաբերականները խոսողի դատողական վերաբերմունքն արտահայտող բառեր են, որոնք երանգավորում, «եղանակավորում» են նախադասությունը կամ շեշտում են նրա որևէ անդամ։ Եթե նախադասությունը պայմանականորեն համարենք ֆիզիկական մարմին, ապա նախադասության անդամները կլինեն այդ մարմինը կազմող դետալները, իսկ վերաբերականները՝ պարզապես տվյալ մարմնի կամ նրա որևէ դետալի գույնը, երանգը։
Լեզվում կան ոչ միայն տարածված սխալներ, այլև տարածված դեպքեր, երբ իրականում սխալ առկա չէ, բայց շատերը կարծում են, թե տվյալ ձևը սխալ է, և շարունակ հորդորում են այն «ուղղել»։ Ահա՛ այդպիսի մի քանի օրինակ․ 1․ Սխալ չէ՝ ասել «շնորհակալ եմ այսինչից» (թեպետ անձամբ
Մի՞թե մեր գիտակցության օրգանն ՝ ուղեղը, ԿՈՍՄՈՍ չէ՝ յուրօրինակ գալակտիկաների շղթաներով, անհամար-անհամրելի նեյրոնների կանոնավոր կամ անկանոն միահյուսված «լեռնաշղթաներով», «լեռներով», որոնց գագաթներին, ԱՆԻՄԱՆԱԼԻԻ ծփացող մշուշների մեջ ծաղկում են մեր գիտակցության լուսաստղերը, փայլատակում մեր մտքերի ասուպները․․․ Մեր գիտակցությունն ունի իր ստորին և վերին սահմանները։
Թեպետ արդեն վաղուց՝ նախորդ դարի 60-ականներից է սկսվել ժեստերի լեզուների ուսումնասիրման ու ճանաչման գործընթացը[1], քիչ չեն մարդիկ, որոնց այն շարունակում է թվալ «մարմնի լեզու» կամ «թերի խոսք»։ Այս աշխատանքը կազմված է ժեստերի լեզուների առանձնահատկությունները բնութագրող ներածությունից և հոլանդերեն «Ժեստերի աշխարհին պատկանելը»[2] գրքի նամակներից
