Ardi.am-ի զրուցակիցը Karapp հավելվածի հիմնադիր Շավարշ Կարապետյանն է։ Karapp ինքնազարգացնող աուդիոհավելվածը մատուցում է աշխարհի լավագույն ոչ գեղարվեստական բեսթսելերների հիմնական գաղափարներն ու վերլուծությունները աուդոսեղմագրերի միջոցով։ Շավարշ Կարապետյանի հետ զրուցել ենք հավելվածի ստեղծման նպատակների, անցած ճանապարհի մասին։ -Նախ շնորհակալ եմ Karapp-ին, այսինքն՝ ինքնակրթությանն անդրադառնալու համար:
Եթե չափանիշները ժամանակի հետ չեն փոխվում, ուրեմն դրանք չափանիշներ չեն։ Ավելին, իրենց նորացմամբ չափանիշները նորացնում են նաև մեր իրականությունը՝ բառը, ժամանակը: Այս ամենը դրսևորվում է նաև թատերարվեստում։Եղիշե Չարենցն իր քնարերգությամբ մեզ դարձնում է իր ժամանակակիցը, որը երանական պատիվ է ոչ թե Չարենցի, այլ
Արցախն ապրում է նաև արվեստով։ Այդ մասին է վկայում շրջափակման պայմաններում «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի շարունակվող ստեղծագործական ուղին։ Նախօրեին Ստեփանակերտի Պոլ Էլյուարի Տուն Ֆրանկոֆոնիայի կենտրոնում կայացավ «Բարեկենդանը» ինտերակտիվ ներկայացման առաջնախաղը։ Հովհաննես Թումանյանի հեքիաթը թատրոնի և կինոյի դրամատուրգ Վովա Արզումանյանը բեմականացրել է Արցախի բարբառով, համապատասխանեցրել
Սկիզբը՝ այստեղ Թատերագիտությունը մոդայիկ մասնագիտությու՞ն, թե՞ նվիրում թատրոնին Իհարկե՝ երկրորդը, ինձ համար նախևառաջ կարևոր է Մեծն թատրոնը, հետո իմ մասնագիտությունը։ Ռեժիսորական կրթություն ստանալուց հետո դեպի թատերագիտություն ճանապարհը ռացիոնալ որոշում է եղել։ Ընտրել եմ ոչ այնքան բարեհաճ մասնագիտություն, որի բաղկացուցիչը նաև թատերական քննադատությունն է։
Սկիզբը՝ այստեղ Մասնագիտական ճանապարհի ընտրություն․ ինքնաբացահայտման ուղին Առաջին դասարանում որոշել էի ուսուցչուհի դառնալ, երկրորդում՝ կինոռեժիսոր, որ մանկական ֆիլմեր նկարեմ։ Հայացքս շրջվեց դեպի թատրոնը, երբ հայտնաբերեցի Դրամատիկականը։ Իմ սերունդը թատրոն փոքր հասակից էր մուտք գործում՝ Տիկնիկային, հետո ՊՀԹ։ Ինձ մայրիկս նույնիսկ Սունդուկյանի անվան թատրոն
Թատերագետ, արվեստագիտության թեկնածու, պրոֆեսոր Նարինե Սարգսյանը ժամանակակից թատերարվեստի նվիրյալներից է։ Զրուցել ենք մանկության, ինքնաբացահայտման, ընկերության, թատրոնի, տուն-արվեստանոցի, անցյալի և նոր բացվող օրվա մասին։ Այս հուշապատում զրույցի մեջ նաև չպատված պատմություններ կան հայ անվանիների մասին՝ Սիլվա Կապուտիկյան, Հրաչյա Ներսիսյան, Հրաչյա Ղափլանյան, Վարդան Աճեմյան, Ռուբեն
Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ
— Ծնվել և ապրում եմ Արցախում, կյանքիս երջանիկ օրերը մնացին Շուշիում,- Արցախի պետական համալսարանի մագիստրատուրայի ուսանող, ՈՒԳԸ նախագահ Աշխեն Ասրյանն իր պատմությունն այսպես է սկսում։ Երջանկությունն իսկապես Շուշիի ամեն քարի, ծառի, շենքի ու լուսամուտի մեջ էր, չավարտվող սպիտակ մայթերով քայլող երջանկություն էր։ Շուշին
