Նարինե Սարգսյան․ Չպատմված պատմություններ (3)

Սկիզբը՝ այստեղ Թատերագիտությունը մոդայիկ մասնագիտությու՞ն, թե՞ նվիրում թատրոնին Իհարկե՝ երկրորդը, ինձ համար նախևառաջ կարևոր է Մեծն թատրոնը, հետո իմ մասնագիտությունը։ Ռեժիսորական կրթություն ստանալուց հետո դեպի թատերագիտություն ճանապարհը ռացիոնալ որոշում է եղել։ Ընտրել եմ ոչ այնքան բարեհաճ մասնագիտություն, որի բաղկացուցիչը նաև թատերական քննադատությունն է։

Նարինե Սարգսյան․ Չպատմված պատմություններ (2)

Սկիզբը՝ այստեղ Մասնագիտական ճանապարհի ընտրություն․ ինքնաբացահայտման ուղին Առաջին դասարանում որոշել էի ուսուցչուհի դառնալ, երկրորդում՝ կինոռեժիսոր, որ մանկական ֆիլմեր նկարեմ։ Հայացքս շրջվեց դեպի թատրոնը, երբ հայտնաբերեցի Դրամատիկականը։ Իմ սերունդը թատրոն փոքր հասակից էր մուտք գործում՝ Տիկնիկային, հետո ՊՀԹ։ Ինձ մայրիկս նույնիսկ Սունդուկյանի անվան թատրոն

Նարինե Սարգսյան․ Չպատմված պատմություններ

Թատերագետ, արվեստագիտության թեկնածու, պրոֆեսոր Նարինե Սարգսյանը ժամանակակից թատերարվեստի նվիրյալներից է։ Զրուցել ենք մանկության, ինքնաբացահայտման, ընկերության, թատրոնի, տուն-արվեստանոցի, անցյալի և նոր բացվող օրվա մասին։  Այս հուշապատում զրույցի մեջ նաև չպատված պատմություններ կան հայ անվանիների մասին՝ Սիլվա Կապուտիկյան, Հրաչյա Ներսիսյան, Հրաչյա Ղափլանյան, Վարդան Աճեմյան, Ռուբեն

Մեր թաղի կանաչ դրախտը

Արևածագը մեր թաղի բոլոր մարդկանց դուրս էր կանչում առավոտյան ժամը վեցին։ Դեղինն այնքան էր ջերմացնում տանիքների պոչից դուրս ցցված քիվերը, որ սկսում էր արևից պոկվել ու քսվել նաև մարդկանց ճակատներին, ձեռքդ բռնած քեզ հեքիաթի մեջ էր հասցնում, որտեղից միշտ կրակից շիկացած ալյուրի հոտ

Արցախի քաղցր համն ու ժպիտները

— Ծնվել և ապրում եմ Արցախում, կյանքիս երջանիկ օրերը մնացին Շուշիում,- Արցախի պետական համալսարանի մագիստրատուրայի ուսանող, ՈՒԳԸ նախագահ Աշխեն Ասրյանն իր պատմությունն այսպես է սկսում։ Երջանկությունն իսկապես Շուշիի ամեն քարի, ծառի, շենքի ու լուսամուտի մեջ էր, չավարտվող սպիտակ մայթերով քայլող երջանկություն էր։ Շուշին

Տիկնիկային արվեստն Արցախում. հեքիաթ ու իրականություն

Արվեստն ունի մի շարք նպատակներ, որոնք ամփոփում և ներկայացնում է մարդը, որն ունի մտահղացման տարաստիճան դրսևորումներ։  Ստեփանակերտի «Պոլ Էլյուարի տուն ֆրանկոֆոնիայի կենտրոն»-ում գործող «Ծիլ» տիկնիկային ստուդիայի ղեկավար Արմեն Գաբրիելյանը, աշխատելով Շուշիի պետական թատրոնում որպես տիկնիկավար-դերասան, միշտ ցանկացել է ստեղծել հեքիաթի տուն, որտեղ երեխաներն

Երբ թատերախմբի զարկերակը դառնում է երիտասարդությունը

«Գյումրու երիտասարդական թատերախումբ»՝ վայր, որտեղ արվեստը միավորել է տարբերվող միտք, երևակայություն, հետաքրքիր խառնվածք ունեցող երիտասարդներին։ Հեղինակային թատրոն, որտեղ կլինեն դասական ստեղծագործությունների ոչ սովորական մեկնաբանություններ։ Այս թատերախումբը երազողների համար է։ Մի կանգառ է, որտեղ ստեղծագործելու և մասնագիտական ճանապարհ անցնելու նպատակով թատերախմբի շարքերը կհամալրվեն երիտասարդ

Վովա Արզումանյան․ Իմ մեջ ապրող գիշերը

Գիշերը երջանիկ լինելու համար շատ բան պետք չէ։ Ես ու ես փակվել ենք սենյակում։ Զգում եմ, որ արթուն եմ։ Մութը հավատում է ինձ։ Ես էլ նրան։ Ու մատներս խոսում են մթի մեջ։ Բանտարկված եմ, բայց կողքիս մեկը կա։ Ախր էս մութն աշխարհը ոտքի