Ardi.am-ի հյուրը բանաստեղծ Զավեն Բեկյանն է։ —Խորհրդային տարիներ, հետխորհրդային տարիներ, անկախության թոհուբոհ, ներքաղաքական վայրիվերումներ, պատերազմ, հետո էլի պատերազմ, հաղթանակ ու պարտություն։ Ինչպիսի՞ն է եղել Ձեր արձագանքը՝ որպես գրող, բանաստեղծ, քաղաքացի, մեր երկրի անցած տասնամյակների պատմական այս շրջադարձերին։ -Ես այդ իրադարձություններին, իրավիճակներին հիմնականում արձագանքել
Սոս Սարգսյանի անվան Համազգային թատրոնի խաղացանկային ներկայացումները մեկը մյուսին գերազացնում են։ Թերևս պատճառներից մեկն այն է, որ այս թատրոնում է ստեղծագործում ՀՀ վաստակավոր արտիստ, բեմադրիչ Նարինե Գրիգորյանը, որը գեղագետ է, և նրա թատերական մտածողությունն ու գեղագիտությունն առանձնանում են ձևի ու բովանդակության ներդաշնակությամբ, թատերական
Նանեն մանկահասակ ընթերցողներին հաճելի նվեր է մատուցել՝ լույս ընծայելով «Թևթևիկը» հեքիաթների գիրքը (Երևան, «Վան Արյան», 2024)։ Նանե, լուսանկարը՝ «Անդինի» Գրքում ընդգրկված 14 հեքիաթները զարմանահրաշ մի աշխարհ են բացում ընթերցողի առաջ, որի բարի, իմաստուն, դաստիարակչական բովանդակությանը գումարվում են հեղինակի վառվռուն նկարազարդումները՝ արված հեքիաթների բովանդակությանը
Կինը գեշ չէր, բայց ոչ ոք չցանկացավ պարել հետը․ Քոհենը պտտեցնում էր բոլոր «գեղեցիկ» կանանց և տղամարդկանց, մի քանի լուսանկարիչներ իրար հրելով վազվզում էին, փորձում որսալ լավագույն պարողներին, տեսախցիկների ոսպնյակները քրտնել էին, սրահում տոթ էր, բայց կինը դողում էր, կրծքի տակ մի բան
Անգլերենից թարգմանեց Վարդան Ֆերեշեթյանը Խոհածումներ էլեկտրական լամպի լույսի ներքո, ժամացույցի տկտկոցը հունվարյան գիշերվա մեջ և մունջ ռադիոյի հաստատությունը քառասունվեց ջազ-խմբերի, շանսոնիեների, վալսերի, տանգոների հետ՝ խուլ զառանցանք. ա՜խ, ախորժելի ծխախոտ, սրընթաց նժույգ, որ ցատկում է առ անմտություն, արագ, պարապության միջով, գալիք մահվան ցանկալի համը,
Լեզվական երևույթները մեկնաբանելիս և համակարգելիս գիտությունը հենվում է տրամաբանական մտածողության և ըստ այդմ բացահայտված որոշակի օրինաչափությունների վրա։ Սակայն ցանկացած լեզվում շատ են նաև բացառությունները` շեղումները վերոնշյալ օրինաչափություններից։ Բացառությունների «օրինականացման» հիմքում արդեն այլ պատճառներ են լինում, ասենք՝ ինչ-որ մասնավոր «հանգամանք», որն իր հերթին հարստացնում
Սկիզբը՝ այստեղ Մյունխենյան միրաժ (մաս II) Ճանապարհին լուսացավ։ Գնացքն այնքան արագ է ընթանում, այնքան արագ են փոխվում տեսարանները, որ դժվարանում եմ կենտրոնանալ որևէ մտքի վրա, իսկ պատուհանից դուրս չնայել չի ստացվում։ Կարճատև կանգառների ընթացքում վագոն մտնող մարդիկ բարևում են, ժպտում ու տեղավորվում. երևի սովորություն
«Քանզի ՆԱ եկավ պատյանով մարդկային․․․ Եվ ուժներդ զորեց, չէ՞, շուն-շանորդիներ․․․ Այդ պատճառով էլ ՆԱ երբեք լրիվ ձեզ չի հայտնվի։ ՆԱ կարող է մի գեղեցիկ զատիկի պես բացեիբաց հայտնվել ձեզ, բայց դուք այդ զատիկը կճզմե՜ք մի փայտոջիլի հանգույն, եթե մինչ այդ խույս չտա և
